*KENT SOLU*
*KENT SOLU*
Necmi Cemal Akademisyen Köşe Yazarı
necmiozdemir@gmail.com -
*KENT SOLU*
*Durun bir dakika…*
Başlığı gördünüz.
Belki aklınızdan “ *Necmi Hoca şu’cuymuş!”* geçti.
Etiketlemekte acele etmeyin. Müsaade buyrun, anlatayım.
Ben burada bir siyasi görüşten, bir partiden ya da bir ideolojiden söz etmiyorum.
Ben şehrin insanından yana olan taraftan söz ediyorum.
Çünkü bir şehri kazanmak başka şeydir.
Bir şehrin kalbini kazanmak bambaşka…
Son günlerde iki büyük kent dikkatimi çekti: New York ve Berlin.
İki farklı ülke, iki farklı seçim.
Ama insanların gündeminde neredeyse aynı başlıklar vardı:
Kira.
Ulaşım.
Çocuk bakımı.
Hayat pahalılığı.
Temizlik.
Günlük hayat.
New York’ta Zohran Mamdani’nin kampanyasında kira artışlarının sınırlandırılması, daha erişilebilir ulaşım ve çocuk bakımının yaygınlaştırılması öne çıktı.
Berlin’de 20 Eylül 2026 seçiminde Die Linke birinci oldu; Elif Eralp’in kampanyasının merkezinde de şehrin ağır konut ve kira sorunu vardı.
Ben siyasetin tarafına değil, şehirciliğin tarafına bakıyorum.
Şehir yönetmenin sırrı aslında çok basit:
İnsanların hayatını zorlaştıran şeyi bul.
Sonra onu kolaylaştır.
Bazen bu bir gökdelen değildir.
Bazen bir metro hattı da değildir.
Bazen bir ailenin ödeyebileceği kira,
çocuğunu güvenle bırakabileceği bir kreş,
işe giderken ödediği ulaşım ücreti,
sokağının temiz olmasıdır.
İşte benim KENT SOLU dediğim yer tam burada başlıyor.
Siyasi parti değil.
İdeoloji değil.
Slogan değil.
Bir şehir okuması.
Kent yönetimi, büyük projelerin toplamı değildir.
İnsanın hayatına dokunan küçük ayrıntıların büyük toplamıdır.
Bir annenin zamanı,
bir babanın bütçesi,
bir öğrencinin ulaşımı,
bir emeklinin huzuru,
bir esnafın sokağı,
bir gencin umudu,
bir sanayicinin üretim imkânı,
bir işsizin iş bulma ihtimali…
Bunların tamamı şehrin kendisidir.
Ben bunlara kent paydaşları diyorum.
Bir şehri sadece yöneticiler yönetmez.
Esnafı, öğretmeni, işçisi, mühendisi, akademisyeni, sanayicisi, öğrencisi, emeklisi, genci…
Şehri hep birlikte oluşturur.
Çünkü:
ŞEHİR, MAKAMLARIN DEĞİL;
İNSANLARIN ORTAK HAYATIDIR.
O halde şehir yönetiminde soruyu değiştirmemiz gerekiyor.
“Ne yaptık?” yerine:
“İnsanın hayatını ne kadar kolaylaştırdık?”
Bir belediye kilometrelerce yol yaptığını anlatabilir.
Vatandaş sorar: “Eve daha kolay gidebiliyor muyum?”
Proje sayısını anlatabilir.
Vatandaş sorar: “Hayatım kolaylaştı mı?”
Milyonlarca liralık yatırım açıklayabilir.
Vatandaşın sorusu yine aynıdır:
“Bana ne oldu?”
Gerçek şehircilik tam burada başlar.
Önce insanı dinle. Sonra projeyi yap.
Önce sokağı gör. Sonra planı hazırla.
Önce ihtiyacı anla. Sonra bütçeyi oluştur.
Bazen şehrin en büyük projesi,
insanın hayatındaki küçük bir yükü kaldırmaktır.
New York ve Berlin bana bir kez daha hatırlattı:
Dünyanın en büyük kentlerinde bile insanın beklentisi şaşırtıcı derecede basittir.
Daha ulaşılabilir bir hayat.
Daha temiz bir şehir.
Daha güvenli bir gelecek.
Daha yaşanabilir bir kent.
Büyük vizyon elbette gereklidir.
Ama vizyon; vatandaşın mutfağına, sokağına, çocuğuna, işine ve cebine değmiyorsa eksik kalır.
ŞEHRİN GERÇEK AKLI,
SADECE MAKAM ODALARINDA DEĞİL;
SOKAĞIN İÇİNDEDİR.
Belki de bundan sonra şehirleri yeni bir ölçüyle konuşmalıyız:
Büyüklüğüyle değil,
insanın hayatına kattığı değerle ölçülen şehirler…
İşte KENT SOLU tam burasıdır.
Ve bundan sonra bu köşede;
şehri, insanı, üretimi, istihdamı ve kenti oluşturan bütün paydaşları konuşacağız.
Çünkü şehircilik bir makam meselesi değil,
bir sorumluluk meselesidir.
Şehir yönetmek;
seçimden seçime insanı hatırlamak değil,
her gün insanın hayatını düşünmektir.
Yeni şehirciliğin en kısa tarifi budur:
İSTEK GELMEDEN FIRSAT YARAT.
İHTİYAÇ GELMEDEN ŞEHRİ DÜŞÜN.
Çünkü mesele makam değil.
Mesele şehir.
Mesele insan.
Mesele Türkiye.
Benim düsturum değişmedi:
DERDİMİZ TÜRKİYE.
