*ADI DELİ… KİMİN AKLI?*
*ADI DELİ… KİMİN AKLI?*
Necmi Cemal
necmiozdemir@gmail.com -
*ADI DELİ… KİMİN AKLI?*
Bursa sokaklarında bir isim dolaşırdı…
Kimi “Deli Ayten” derdi,
kimi görmezden gelirdi,
kimi de sadece susardı.
Elinde bir cümbüş…
Kimi zaman bir köşe başında,
kimi zaman bir kaldırım kenarında…
Kendi ritmini çalar,
kendi dünyasını kurardı.
Dinleyen az…
Anlayan daha da az…
Oysa bazı insanlar,
aklını değil…
toplumun vicdanını taşır omuzlarında.
Kalabalıklar içinde yürüyen birini düşünün…
Üzerine konuşulan ama kendisine kulak verilmeyen…
Herkesin gördüğü ama kimsenin gerçekten bakmadığı birini…
İşte mesele tam da burada başlıyor.
Bir insana isim vermek kolaydır.
Etiketlemek daha da kolay…
Zor olan ise anlamaktır.
Toplum olarak garip bir alışkanlığımız var:
Anlamadığımızı dışlarız…
Alışık olmadığımızı küçümseriz…
Bize benzemeyeni ya yok sayarız ya da bir sıfatın içine hapsederiz.
“Deli” der geçeriz.
Ve o kelimeyle birlikte…
Sorumluluğumuzu da üzerimizden atarız.
Oysa şehir dediğin sadece yollar, binalar, kavşaklar değildir.
Şehir dediğin…
insanı taşıyabilme kapasitesidir.
Bir şehirde;
en güçlü olan değil,
en kırılgan olan ne kadar yer bulabiliyorsa…
işte o şehir o kadar “şehirdir.”
Bugün akıllı şehirlerden bahsediyoruz.
Sensörler, veri merkezleri, yapay zekâ sistemleri…
Peki bir soru:
Bir şehir…
bir insanı anlayamıyorsa,
gerçekten ne kadar akıllıdır?
Yıllar geçti…
O sokakların sesi sustu.
Ama ilginçtir…
Bir zamanlar yüzüne bakılmayan o insanın,
bugün heykeline bakılıyor.
Dün “deli” denilen…
bugün hatırlanan…
Bu da bize şunu gösteriyor:
Toplum bazen çok geç anlar.
Belki de mesele Ayten değildi…
Mesele,
bizim bakışımızdı.
Kim bilir…
Belki de “deli” dediğimiz,
bizim görmediğimizi görüyordu.
Belki de o;
cümbüşünün tellerinde,
bizim kaybettiğimiz sesi taşıyordu.
Her talep karşılanmaz, evet…
Ama her insan görülmek ister.
Ve bazen…
bir toplumu anlatan şey,
en güçlüleri değil…
en yalnız bırakılanlarıdır.
Adı “deli” kaldı hafızalarda…
Ama geriye bir soru kaldı:
Gerçekten kim akıllıydı?
................................
“50’de üç tamamlandı…
Şimdi, yazıların kitaba dönüşme sürecine eşlik etme zamanı.
Bir hafta boyunca matbaa kokusunun içindeyim.
Kısa bir ara…
Ama aslında yeni bir başlangıcın hazırlığı.”
